Sem futuro

“Vivemos uma época sem futuro. A espera do que está por vir já não é uma esperança, mas angústia” escrevia, em 1934, Simone Weil. Eis o fulcro do problema: o nosso tempo não é do desespero, mas do desapontamento. Vivemos o tempo da decepção. Tudo isso faz reflectir. A própria arte não deixa de relacionar-se com a escuridão humana. De facto: o conhecimento obscuro e instintivo. Está-lhe reservada – para retomar Antonin Artaud – dizer “verdades insuportáveis”. “Van Gogh o suicidado da sociedade” aí está – como um ícone do transe-, porque a lógica anatómica do homem moderno- como escreveu o autor de “O teatro e o seu Duplo”- é nunca ter podido viver nem pensar senão à possesso.

alexandre teixeira mendes

Do livro "animal humano"

Cómpre

Cómpre facerlle o boca a boca a agoniante luz
Aquela que ancorada nas somnámbulas imaxes
publica tristes panfletos ata convertelos en
......................................longos best sellers
Devorados logo sen prospecto polos adictos
que viven a expensas de estrañas divagacións
e as palabras ensaríllanse ao pescozo coma
........................................................serpes
mesturadas no sangue como a droga máis dura
Honestamente, a vea non pode coa dose
xiringas baleiras aparecen nos dicionarios
..............................como sinónimos de derrota
Copropietarios de argumentos, vencellados aos
......................................................reality show
citan que a morte polo pouco, supera dez cifras
Unha negrura intensa apodérase dos momentos
Hai cadáveres deambulando ao teu carón
...........................................nas frías rúas
E de mañá, inconscientemente abres o xornal e les
..........................................................cronolóxicas
............................................................É terrible

No entanto, na cidade aberta ao desánimo
.........................tódolos reloxos advirten
.................................que non hai tempo

Cruz Martínez

palíndromo

É aquela palabra ou frase que tanto pode ser lida de esquerda a dereita como de dereita a esquerda sen sufrir cambios.
Ao parecer foi Sotades o Obsceno de Maronea no século III. AC. o iniciador dos palíndromos nos que formaba obscenos xogos de palabras que lle chegaron a custala vida.Sotades é citado no 'El Satiricón' de Petronio.Nas matemáticas, podemos ver nos palíndromos un dos antecedentes do concepto moderno de simetría pois para os gregos a simetría tiña que ver co concepto actual de proporcionalidade e non co xogo de espellos, como entendese hoxe as simetrías en matemáticas.A palabra máis longa que forma un palíndromo ten 6 Millóns de letras.
En galego temos unha rica obra políndroma que leva por titulo:
“A TORRE DA DERROTA”, do poeta Gonzalo Navaza. (Lalín, 1957). Profesor da Facultade de Filoloxía e Tradución na Universidade de Vigo
A súa actividade investigadora centrouse principalmente cara a lexicografía e a onomástica galega.
É membro da Comisión de Toponimia, presidente da Asociación Galega de Onomástica e secretario do PEN Club de Galicia. Realizou diversas traducións para Edicións Xerais de Galicia e actualmente coordina a área de dicionarios desta editorial.
Como escritor podemos salientar os seus libros de poemas A torre da derrotA (1992) ou Libra (2000) e as súas narracións Erros e Tánatos (1996), Elucidario (1999) ou Santos e defuntos (2001).

Nesta “A torre da derrotA” é na que se inclúen cantidade de palíndromos e da que achegamos este exemplo:


O norte é tronO
Se corta soños atroceS
O noso sonO
E acaso rosa caE
Na maN.
E se acaso rosa caesE,
Aire só seríA.



Ame o pobo o bo poemA.
Iso sI
Ate o pobo o bo poetA.


AmA,
Adan, se non non es nadA.


Azar trazA
A torre da derrotA.
O medo do demO
AxexA.

AxexA
A tropa na portA.

Azar trazA
A torre da derrotA.

DA GEMA

A poupa mula e masca
exibe o mamilo
pela ponta soletra
em apupo um lastro
monstro fátuo

que porra que
bicho de mel e saco,
contentamento...

por grifa jarra estende o nó
preguiça morna se diz farta
aqui Baco
suspende o lance de garganta
émulo e triste acorda
...almente...

traz nódoa carcomida, uma clara auréola
a mesma que o faz.

Aurelino Costa

Do livro: "Na terra de Genoveva"

abril

recordo a mañá
como se a parira
entre os meus labres secos
ao pronunciarte
para logo esganar
as horas nas pálpebras,
o fume do café,
as gotas de auga
que salpican os coches
ao pasar pola rúa
separando os teus ollos
dos meus,
as man índose
por momentos,
pipa de fumar, tabaco,
cunca, pano,
un encrucillado
por rematar,
algo que me impida
tocarte
por medo a romperte
e non por que non quera
dulce-romperte
entre os meus dedos
e quedar impune.

Enrique Leirachá.

Vicente Castaño

Chámana Puta

porque vende o seu corpo ao por menor
os seus ollos están cravados de medo
nas órbitas craniais
cada vez que ve o seu chulo
e vén do Leste ou dos Balcáns
que máis ten de onde
enganada por un horizonte verde
un día mellor na súa vida
E chámaa Puta
o seu proxeneta sorrí cos dentes
brancos e longos, amasando cartos
e premendo a tecla feble que domina
E chámaa Puta
o seu cliente tamén sorrí
diante dunha muller submisa
que xa o perdeu todo,e goza
goza o prostituidor sen conciencia
chámana Puta e soamente é unha vítima
de todos eses cabróns...
xa non ten nome,é carne fresca
e chámana...PUTA

rosanegra