![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAUUyYhC1FMFGEbMyMY89UhJvGVzgdmRiNdNI-M5yZgptsCYgZLPTt4y2ueT4i84f5v_Fo0CxW3NAEzEOdlGYlrk89qAsXru3BpOXmXBdRL_O8wU6ZljW5IuA7McIlRhoCLVxWC0RYGRE/s1600/vettriano.jpg)
prodúcesme unha sede inesgotable
e unha anguria parecida ao veludo
cada latexo, cada segundo afógame
mátame salvaxemente
ata caer na miña propia vertixe
para volver recompoñerme ata o fastío
non estou mentres van pasando outros
esta resignación cravada no meu peito
vaime desangrando cada día
non sei onde estou por momentos
nin a penas que fixen para sentir
todo o que me arrodea como alleo
non sei se é mellor quedar en silencio
ou vendar os sentidos
non sei o que é de min
e tampouco o que de min queda
puidera pensar de mudar este pensamento
e que síntome tranquilo ao dicilo
no fondo ti tamén sabes que non é tal
que estou moi doído
podes ver como paso a miña man pola gorxa
e tento esganarme
como probo a facelo unha e outra vez
como me contorsiono
e aínda me queda un anaco de excitación
sabes teño gañas de rematar dunha puta vez
pero vou tentar comportarme
vou dicircho doutra forma
agora case adiviño o que estou a facer
pois sei que perdín a presa
dende que a noite deixou de ir
da man do día
e todo parece correr para repregarse
nun sobresalto
neste obsesionante desexo.
e unha anguria parecida ao veludo
cada latexo, cada segundo afógame
mátame salvaxemente
ata caer na miña propia vertixe
para volver recompoñerme ata o fastío
non estou mentres van pasando outros
esta resignación cravada no meu peito
vaime desangrando cada día
non sei onde estou por momentos
nin a penas que fixen para sentir
todo o que me arrodea como alleo
non sei se é mellor quedar en silencio
ou vendar os sentidos
non sei o que é de min
e tampouco o que de min queda
puidera pensar de mudar este pensamento
e que síntome tranquilo ao dicilo
no fondo ti tamén sabes que non é tal
que estou moi doído
podes ver como paso a miña man pola gorxa
e tento esganarme
como probo a facelo unha e outra vez
como me contorsiono
e aínda me queda un anaco de excitación
sabes teño gañas de rematar dunha puta vez
pero vou tentar comportarme
vou dicircho doutra forma
agora case adiviño o que estou a facer
pois sei que perdín a presa
dende que a noite deixou de ir
da man do día
e todo parece correr para repregarse
nun sobresalto
neste obsesionante desexo.
Enrique Leirachá.
Leirachá querido vostede esta aprobado e sabeo sobradamente estas atmosferas coas que nos obsequia para logo ser a espiral que comezou andar no inicio da lectura deixando esa inquedanza constante no ambiente é xa un estílesmo de seu e que cada vez o vai empregando dunha maneira máis elegante. Que lle vou dicir Gústame.
ResponderEliminarFastío terminal. Esganar o sentimento. Esganarme coas mans, a gorxa. Esganar. Ás veces incluso atopo bonita esa verba. Precioso Enrique.
ResponderEliminarRamón R. Nogueira
Grazas polas vosas verbas e por entrar no noso espazo.
ResponderEliminarUnha forte aperta.
Sabes detive-me neste poema e a verdade não me canso do ler e o voltar a ler é mas o vou voltar a ler outra vez. Me fascina. Saudaçäo.
ResponderEliminarObrigados! Grazas!
ResponderEliminar